Obchodzone w sierpniu wspomnienie Edyty Stein, czyli późniejszej św. Teresy Benedykty od Krzyża patronki Europy, skłania do refleksji. Jako filozofka zajmowała się różnymi kwestiami, jednym z jej zainteresowań stała się kobieta i jej rola.

Dziś każdy ma coś do powiedzenia w kwestii kobiet. Ile grup społecznych, tyle często sprzecznych ze sobą, twierdzeń. I oczywiście każda ze stron traktuje je jako prawdę objawioną. Tymczasem Edyta Stein, która przecież całe życie szukała prawdy, proponuje niezwykle piękną i aktualną wizję kobiety.

Feminizm jawi się u niej po prostu jako kobiecość. Docenienie wartości i godności kobiety nie jako walki ze światem mężczyzn, lecz jako dopełnienie się wzajemne. Edyta domaga się możliwości kształcenia i pracy zawodowej dla kobiet, praw takich jakie przysługują mężczyznom. Sama doświadczyła dyskryminacji poprzez swą płeć, gdy kolejne uniwersytety odmawiały jej prawa do habilitacji. Proponuje więc równość wszystkich ze względu na człowieczeństwo, przy jednoczesnym uwzględnieniu indywidualności każdej osoby ludzkiej. Pokazuje wizję kobiety wolnej w swym wyborze życia i drogi, jaką chce podążać- małżeństwo, praca zawodowa, macierzyństwo, zakon – bez oceniania i podziału na lepszą, czy gorszą.

Najpiękniejsze, co wypływa od Edyty, to idea partnerstwa świata kobiet i mężczyzn, współpracy, uzupełniania się. To swoista synergia talentów, która pozwoli budować dojrzałe społeczeństwo oparte na wzajemnym szacunku. Kobieta Edyty nie musi walczyć, by wejść do męskiego świata, przyjmować wzorce męskie. Późniejsza święta proponuje wychowanie w świadomości poczucia przede wszystkim człowieczeństwa, indywidualności i kobiecości. Tak uformowana osoba bierze pełną odpowiedzialność za swoje życie, podejmowane decyzje. Czy nie tego dziś oczekujemy my kobiety?

Myślę, że Edyta odchodząc w jakże strasznych okolicznościach, zagazowana w KL Auschwitz-Birkenau, była kobietą spełnioną, która osiągnęła prawdziwą pełnię człowieczeństwa.